سرودهای دربارهی «بندِ یَتااَهو» از «جمشید زرهپوش»
دیدم، پَس از نماز
نشسته به گوشهایی
«بندِ یَتااَهو» به دَست
زبانهای فارسی وانگلیسی هردو به دسته زبانهای آریایی وابسته هستند. از اینرو واژههای مشابه بسیار میان دوزبان دیده میشود. دراین چند نوشتار، نموداری از تاثیرات زبانهای ایرانی بر دیگر زبانهای اروپایی چون زبانهای یونانی، لاتین، فرانسه، وآلمانی که درانگلیسی تاثیر بسیارگذاشتهاند، ارایه شده است.
نام جانوران و حشرات:
آرمان فلاحتی
از این شورهزار باید بگذریم
باید کوچه را به باد بسپاریم
و به جایی بنگریم
که در آن باران هم هست!
کیوان دشتی: سهراب، پسر رستم، که در نبود پدر، در نزد افراسیاب، آموزش دیده و بالیده است، اینک برای خودش، یَل و پهلوانی بیمانند شده است: جوان، برومند، تهمتن، گستاخ، و بی باک. کسی را، در سرزمین خودی، یارای پیکار او نیست. بیش از دوازده هزار سپاهی گرد میآورد، و فرماندهی یک بخش آنرا به «هومان» و فرماندهی بخش دیگر را به «بارمان» میسپارد، ، و برای یافتن پدر ، و پادشاهی ایران، بهسوی مرزهای ایرانزمین میتازد.
سرودهی گودرز ماوندی
امـردادگـان و جشنیـست جاودانه بی مرگی رازِ هستیست در زمـانـه
هر آنچه آفرید حـق پایـدار اسـت تحـولها بـه هـر چیـز عـادلانه
همـانا کوشش و پویش بـه گیتــی زنـدگـی در ذرههـا بـاشـد روانـه
به هر ذره تکاپو هست و چـرخش که چـرخ ذره ها هـست در کمانـه
زبانهای فارسی وانگلیسی هردو به دسته زبانهای آریایی وابسته هستند. از این رو واژههای مشابه بسیار میان دو زبان دیده میشود. در این چند نوشتار، نموداری از تاثیرات زبانهای ایرانی بر دیگر زبانهای اروپایی چون زبانهای یونانی، لاتین، فرانسه، و آلمانی که در انگلیسی تاثیر بسیار گذاشتهاند، ارائه شده است.
۷- Pepper این واژه از فلقل ایرانی گرفته شده است. این واژه به گونهی Piper درلاتین است. بر این باورند که، اصل واژه «آرامی» است که باز هم زبان بخش بزرگی از ایران بوده و در روزگار هخامنشی یکی از زبانهای رسمی ایران به شمار میآمده است.
سرودهی مهینبانو اسدی:
تو ای پارسگرد، ای همه ریشهام شب و روز در فکر و اندیشهام
ز تو جان من پر ز آتش بود چه آتش که سوزان و سرکش بود
«زبان سغدی»، از دید گوناگونی و بزرگی ادبیات نوشته شده، مهم ترین زبان ایرانی میانهی شرق است، که بررسی و مطالعهی آثار آن در آغاز سدهی بیستم و با یافتن گنجینهی «تورفان» آغاز شده است.
پیشینهی سرزمین سغد:
نام سرزمین «سغد» را نخستین بار در نوشتههای کتاب دینی «اَوِستا»، در سنگنبشتههای فارسی باستان و در نوشتههای مورخان یونانی میبینیم.
دکتر رحیم چاوش اکبری «یسنای تبریزی»
«یسنای تبریزی»، به زیبایی بخشی از گاتها این سرودهای اندیشه برانگیز اشوزرتشت را را به نظم درآورده است:
«اُشتَوَدگات – یسنای ۴۴»
ز تو پرسشی دارم ای کردگار بپیواز مانند آموزگار (۱)
ترا چون توانم پرستش نمود همینم ببایست پرسش نمود
اشا را به عنوان آموزگار به من برگمار ای خداوندگار
«زلالی خراسانی» از سرایندگانی است که در مثنوی سرایی توانایی بسزا داشته و «مثنوی محمود» و «ایاز» او بهنام است. «میرزا محمد علی ماهر» که از سرایندگان هم روزگار اوست گفته است که «زلالی» حکایت میکرد:
در یکی از شبهای زمستان، تنی چند از یاران در صحرا فرود آمدند؛ ناگاه آتشی که افروخته بودند، سرد شد. یکی از آن میان برخاست که چوبی پیدا کند، قضا را گذارش به گورستان افتاد و تابوتی در آنجا دیده، آن را بر سر گذاشت که به نزد یاران برد. در بین راه یکی از او پرسید که از عزیزان چه کسی مرده است؟!
واپسین دیدگاه ها